دانلود کامل مقاله :
http://www.iranbmemag.com/fa/issue/download.asp?t=tblarticle&f=file&i=894&n=
چاقوی الکتریکی، یک منبع جریان متناوب است که در فرکانس های رادیویی (RF) عمل می کند. در محدوده 300 کیلو هرتز تا 4 مگا هرتز عمل می کند.زمانی که جریان فرکانس بالا از الکترود فعال با سطح کوچک از درون بدن بیمار، به الکترود خنثی با سطح بزرگ جاری می شود، چگالی جریان زیادی در ناحیه باریک الکترود فعال ایجاد می شود.به محض اینکه چگالی جریان از مقدار مینیمم بیشتر شود، این چگالی به بافت هدایت می شود و باعث ایجاد حرارتی می شود که برای انعقاد یا برش لازم است. در ادامه پس از بررسی روش کار دستگاه و نحوه استفاده از آن به بررسی خطرات کار با آن خواهیم پرداخت، که مهم ترین آن ها سوختگی بیمار بر اثر به کار بردن ناصحیح دستگاه در حین عمل جراحی است.
برخی از مزایای استفاده از چاقوی برش الکتریکی نسبت به یک چاقوی برش مکانیکی، شامل امکان انعقاد هم زمان با برش و جلوگیری از پراکنده شدن سلول های بیمار و آلوده به بافت های اطراف است که مزایای بزرگی به شمار می آیند. این وسایل در ابتدا تنها برای عمل انعقاد بافت جهت جلوگیری از خونریزی مورد استفاده قرار می گرفتند اما در حال حاضر جهت برش بافت یا برش و انعقاد همزمان نیز مورد استفاده قرار می گیرد. به طور کلی دستگاه الکترو سرجری (ESU) دارای دو مولد مجزای فرکانس بالا برای هر یک از خروجی های تک قطبی‌‌(onopolar) و دو قطبی (Biopolar) است.
بلوک دیاگرام اجزای تشکیل دهنده یک دستگاه جراحی الکتریکی (ESU) در شکل (1) نشان داده شده است. برای انعقاد خون و خشکاندن بافت مطابق با شکل (1ـ ب) از پالس های سینوسی میرا شونده، استفاده می شود. امواج سینوسی RF دارای فرکانس طبیعی 250ـ200 کیلو هرتز است و معمولا 120 پالس در ثانیه اعمال می شود. ولتاژ مدار باز در حدود 300 تا200 ولت و توان بر روی بار 500 اهمی در حدود200 تا80  وات است. دامنه ولتاژ و توان بستگی به کاربردهای ویژه دستگاه جراحی الکتریکی دارد.عمل برش با منبع RF موج پیوسته مطابق شکل (1) انجام می گیرد. اغلب دستگاه‌ها در حین کار به دلیل اثر بارگذاری و کشیده شدن جریان قادر به تولید منبع پیوسته تغییر شکل (1ـ ب) نبوده و نیاز به مدولاسیون دامنه است.
عمل برش در فرکانس های ، ولتاژ و توان بالاتر انجام می شود، زیرا حرارت شدید جرقه بایستی به جای جوش دادن بافت در محل بریدگی آن را از بین ببرد. فرکانس کار از حدود 500 کیلو هرتز تا 5/2 مگا هرتز است. ولتاژ مدار باز 9 کیلو ولت و توان حدود  750 تا100وات است.معمولا عمل برش منجر به خون ریزی می شود. دستگاه جراحی الکتریکی (ESU) با ترکیب دو شکل موج نشان داده شده در شکل (1ـ ب)، به هدف خود می رسد. شکل موج آخر به نام شکل موج blended (کور کردن) معروف است. فرکانس مورد استفاده معمولا همان فرکانس برش است. برای به دست آوردن نتایج بهتر نسبت به برش تنها، جراحان ولتاژ و توان بالاتری را ترجیح می‌دهند.
اساس کار یک دستگاه جراحی الکتریکی با الکترود تک قطبی در شکل (2) نشان داده شده است. اثر گرمایی دستگاه ESU که به تخریب بافت منجر می شود، به وسیله مقاومت الکتریکی بافت به جریان با فرکانس و چگالی بالا ایجاد می‌شود.اگر حرارتی که در اثر چگالی جریان زیاد در ناحیه باریک الکترود فعال ایجاد می شود بیش از 100 درجه سانتی‌گراد باشد، بافت و مایع سلولی تبخیر می شوند. سلول های بافت به دلیل فشار بخار دو نیم می شوند و این مسئله باعث جدا شدن بافت می شود.
هنگامی که درجه حرارت بافت زیر 100 درجه سانتی گراد باقی بماند باعث لخته شدن مواد سلولی و انعقاد می شود. در جراحی الکتریکی از الکترودهای فعال مختلفی استفاده می شود که الکترودهای فعال Lancet و سوزنی چگالی جریان بسیار زیادی تولید می کنند. الکترودهای صفحه ای و کروی با سطح بزرگتر، چگالی جریان کمتری ایجاد می کنند. بنابراین دمای کمتری در بافت تولید می شود که در ناحیه بزرگتری برای انعقاد منتشر می شود. برای جلوگیری از تحریک فارادیک اعصاب و ماهیچه ها به جریان های فرکانس بالا با فرکانس متجاوز از KHZ300 است.
الکترودهای به کار رفته در سایزها و شکل های مختلف (بسته به کاربرد آن ها) موجود است. الکترود فعال (Active Electrode) شبیه چاقوی جراحی است، با یک دسته ایزوله که توسط جراح گرفته می شود. در حالی که هدف پروب فعال، اعمال انرژی به بافت از طریق نوک پروب است که به اعمال برش، انعقاد یا هر دو آنها منجر می شود. الکترود خنثی (dispersive electrode) دارای عملکرد متفاوتی است. نقش این الکترود در حقیقت تکمیل مدار اعمال RF به بیمار است. بدون توجه به نوع الکترود غیر فعال، اساس عملکرد دستگاه یکسان باقی می ماند. جریان گذرنده از داخل صفحه بیمار، همان جریان گذرنده از داخل الکترود فعال است. اما از آنجا که الکترود فعال، سطح مقطع کوچکتری نسبت به الکترود غیر فعال دارد، چگالی جریان بر حسب آمپر بر متر مربع (A/m2) خیلی بزرگ تر است. در نتیجه اختلاف در چگالی جریان بین دو الکترود، بافت زیر الکترود غیر فعال، اندکی گرم می شود، در حالی که بافت زیر الکترود فعال تا حد تخریب گرم می شود.

حالت های خروجی
حالت های خروجی مختلف یک دستگاه جراحی الکتریکی (ESU) به پزشک امکان انتخاب مؤثر ترین روش برای به دست آوردن بهترین نتیجه از عمل جراحی را می دهد. حالت های کاری دستگاه شامل موارد زیر است:
 برش خالص (pure cutting)
در برش از الکترودهایی با ضخامت کم مانند الکترودهای سوزنی، چاقویی، lancet و الکترودهای حلقوی (wire loop یا band loop) استفاده می شود، که انتخاب نوع الکترود به اثر برش مورد نظر بستگی دارد.
 الکترودهای سوزنی و lancet با ضخامت خیلی کم، مناسب ترین الکترودهای برای برش های نرم و هموار و بدون اثرات قابل توجه بر بافت های مجاور هستند (شکل-3).
بهتر است از الکترودهایی با ضخامت زیاد برای برش های نرم و هموار استفاده نشود، چون این الکترودها همزمان با برش روی بافت های مجاور اثر می گذارد (شکل-4).
الکترودهای lancet برای برش در بافت چربی مناسب هستند و به دلیل مقاومت الکتریکی بالای این بافت ها،توان بیشتری برای برش لازم است (شکل-5).
استفاده از الکترودهای حلقوی برای بیوپسی و دیگر جراحی های نمونه برداری از بافت پیشنهاد می شود.(شکل6)
هرگاه اندازه ضخامت الکترودهای برش زیادتر باشد، عمق ناحیه انعقاد نیز بیشتر خواهد بود. درجه انعقاد به سرعت حرکت الکترود روی بافت نیز بستگی دارد. هر چه سرعت حرکت الکترود برش کمتر باشد، درجه انعقاد بافت های برش خورده، بیشتر خواهد بود.
 انعقاد خالص (pure coagulation)
انعقاد در جراحی عمومی کاربرد زیادی دارد و می توان گستردگی ناحیه انعقاد را به وسیله تغییر شدت همراه انتخاب الکترود مناسب کنترل کرد.
برای انعقاد با گستردگی کمتر از الکترودهای سوزنی استفاده می شود، به عنوان مثال برای جدا کردن شبکیه و اپیلاسیون (شکل-7).
با تنظیم شدت کم، انعقاد ناحیه بزرگتری را در بر می گیرد (شکل-8).
با تنظیم شدت زیاد، انعقاد محدود و سریع می شود، بافت در ناحیه ای که الکترودهای انعقاد قرار دارند، به سرعت  خشک شده و جریان به دلیل افزایش مقاومت بافت کاهش
می یابد (شکل-9).             
برای توقف خون ریزی و دقت و تمرکز روی قسمت بزرگی از بافت مانند جراحی تومور، انعقاد با الکترودهای کروی و صفحه ای انجام می شود (شکل-10).                   
با استفاده از انعقاد رگ های خونی سریع بسته می شوند. بدین ترتیب که رگ با پنس نگه داشته می شود و جریان از طریق الکترود فعال برقرار می شود و انعقاد در منطقه عبور جریان از بدن ایجاد می شود (شکل-11).
اگر جریان فرکانس بالا پیش از قرار گرفتن الکترودها بر روی بافت برقرار شود، باعث ایجاد جرقه بین بافت و الکترود شده و پوششی عایق به وجود می آورد (شکل-12).
الکترودها باید تمیز نگه داشته شوند، زیرا کثیف بودن الکترودها باعث ایجاد پوشش شامل باقیمانده بافت سوخته و خون است. جرقه ها باعث کربنیزه شدن سطح تماس می شود (شکل-13).
 ترکیب حالت های برش و انعقاد هم زمان خود این حالت به 3 دسته bland I، blend II، blend III تقسیم می شود.
 Fulguration یا spray-coagulation
 این نوع اعقاد با جریان فرکانس بالا با ولتاژ زیاد و مدولاسیون قوی (crest factor زیاد) انجام می شود و نیازی به تماس الکترود با بافت نیست. در این روش معمولا از الکترودهای باریک و کوچک استفاده می شود و بین بافت و الکترود فاصله هوایی وجود دارد.
از روش Fulguration در جراحی کیست ها و تومورهای کوچک خوش خیم و از بین بردن ضایعات پوستی استفاده می‌شود.برای توقف خونریزی عروق خونی که به طور مستقیم نمی توان به آنها دسترسی پیدا کرد، نیز از روش spary-coagulation استفاده می شود.
 انعقاد دو قطبی (BI-coagulation)
این روش به جراح اجازه می دهد که از انعقاد با دقت زیاد استفاده کند. روش انعقاد دو قطبی در جراحی های اعصاب و جراحی های ظریف (Micro) و جراحی عروق ترجیح داده می شود. در عمل جراحی TUR و اندوسکوپی نمی توان از این روش استفاده کرد.در روش دو قطبی الکترود خنثی وجود ندارد و هر دو الکترود مورد استفاده جراح فعال هستند و به همین دلیل خطرات سوختگی در محل الکترود خنثی وجود ندارد.
در مورد رگ‌های خونی، انعقاد فقط برای رگی که بین دو سر پنس (Forceps) قرار دارد، ایجاد می شود و این مسئله از آسیب های حرارتی نقاط حساس مجاور بافت یا اعصاب جلوگیری می کند. اگر یک رگ یا قسمتی از یک بافت با پنس گرفته شود و جریان فرکانس بالا جاری شود، با توجه به چگالی جریان در بافت، گرما تولید می شود و اثر انعقادی مورد نظر به دست می آید. دو تیغه پنس از یکدیگر عایق شده اند و به کابل دو قطبی اتصال دارند، یک تیغه برای جریان ورودی و تیغه دیگر برای جریان خروجی.
برای جلوگیری از ایجاد سوختگی در انگشتان جراح، لازم است لایه ای از مواد عایق روی پنس کشیده شود. البته با توجه به اینکه حداکثر توان در حالت دو قطبی کمتر از w60 است و نیاز به ولتاژ زیادی در دو سر قلم ندارد، در بسیاری از موارد حتی اگر پنس با مواد عایق پوشیده نشده باشد، خطر سوختگی برای جراح وجود ندارد.
روش انعقاد دو قطبی حساسیت و ظرافت زیادی دارد و برای اجتناب از برخی مشکلات کاربردی مانند چسبیدن بافت ها به سر پنس به دقت زیادی نیاز است.در پایان انعقاد وقتی که پنست جدا می شود، رگ ها به سر پنست می چسبند و دوباره پاره می شوند. برای جلوگیری از این مسئله پنس هایی با سرهای هادی حرارتی یا پنس هایی که از تیتانیم ساخته شده اند پیشنهاد می شود.
گاهی اوقات پس از روشن کردن دستگاه و برقرار شدن جریان هیچ اثر انعقادی ایجاد نمی شود و با وجود اینکه مولد روشن شده است به نظر می رسد که هیچ جریان فرکانس بالایی وجود ندارد. علت این مشکل، خراب بودن پنس یا کابل اتصال آن،  یا کثیف بودن سرهای پنس است. خون خشک شده و باقی مانده بافت باعث عایق شدن سرهای پنست و قطع جریان می شود.
خودکارAuto
معمولا در جراحی های ظریف (Micro surgical) استفاده از پدال پایی برای کنترل انعقاد دو قطبی مشکل است برای این منظور از روش انعقاد دو قطبی خودکار (Auto) استفاده می شود. فرمان در حالت خودکار به صورت تأخیری پس از تماس الکترود دو قطبی پنس با بافت صورت می گیرد. Auto به وسیله کلید فشاری روشن می شود.هشدارها و احتیاط های لازم در هنگام استفاده از دستگاه‌سوختگی های پوست بیشترین مشکل گزارش شده است که در محل الکترود برگشتی (Dispersive Electrode) اتفاق می دهد که مهم ترین علت آن عدم اتصال مناسب این الکترود با بدن بیمار است.
جریان فرکانس بالایی که از طریق الکترود فعال تک قطبی وارد بدن می شود، باید توسط صفحه بیمار از بدن او خارج می‌شود. اگر نصب صفحه بیمار فراموش شود یا به درستی انجام نشود، جریان از بدن بیمار به اشیاء رسانا مانند تخت جراحی، نگه دارنده ها و لوازم دیگر منتقل می شود که ممکن است در سطوح نسبتا کوچک تماس، چگالی جریان در آنها آنقدر بالا رود که باعث ایجاد سوختگی در بیمار شود. همچنین جهت جلوگیری از سوختن بافت، الکترود برگشتی باید دارای سطح تماس بزرگ با بدن بیمار بوده تا مسیر خروجی با مقاومت کم و چگالی جریان پایینی را ایجاد کند (شکل 3).
تمام واحدهای ESU دارای مدارهای محافظتی است تا احتمال سوختگی ها در ارتباط با الکترود برگشتی در بیمار کاهش یابد. بیشتر این واحدها مجهز به سیستم مانیتور کابل به الکترود برگشتی است که در صورت بروز اشکال در کابل یا قطع شدن آن از واحد ESU یا الکترود برگشتی از فعال شدن دستگاه جلوگیری شود. این سیستم نمی تواند اشکالات مربوط به جدایی الکترود برگشتی از بدن بیمار را آشکار سازد که به سوختگی بیمار منجر خواهد شد. بنابراین برخی کارخانه های سازنده مانیتورهایی را طراحی کرده اند که کیفیت تماس الکترود با پوست را ارزیابی کرده، اگر امپدانس بین الکترود و پوست از مقادیر مجاور تجاوز کند، نشان می دهند اشکال وجود دارد و در نهایت به آلارم دادن مانیتور و غیر فعال شدن ESU خواهد شد. این مانیتورها RECQM نامیده می شود.
مدارهای حفاظتی که برای کاهش احتمال خطر سوختگی به کار می روند، جریان جاری در کابل الکترود فعال را با جریان بازگشتی به ESU مقایسه کرده، در صورتی که این دو جریان اختلاف بارزی داشته باشد، آلارم می دهند و ESU را خاموش می کنند. بنابراین دستگاه فقط هنگامی قادر به اعمال جریان خواهد بود که یک مسیر عبور جریان مستقیم بین ESU، الکترود فعال، بیمار، الکترود و کابل برگشتی وجود داشته باشد. دستگاه فقط در این حالت فعال خواهد بود.
نکات زیر در هنگام به کارگیری صفحه بیمار باید رعایت شوند:
• عملکرد مدار ایمنی صفحه بیمار باید پیش از هر جراحی کاملا بررسی شود.
• در حالت مونوپلار اگر صفحه بیمار بسته نشود یا اتصال صحیحی نداشته باشد، جریان از بیمار به اشیاء هادی مانند تخت جراحی، قسمت های فلزی دیگر یا نواحی مرطوب و غیره جاری می شود و چگالی جریان می تواند بسیار بزرگ باشد و باعث ایجاد سوختگی در نواحی تماس بیمار با این قسمت ها شود.
• سطح هادی الکتریکی بیمار حداکثر cm2180 است و صفحه بیمار بهتر است روی بازوها یا ران ها نزدیک ناحیه ای که عمل جراحی انجام می شود بسته شود.
 صفحه بیمار در محدوده مشخص شده باید تا جایی که ممکن است از ناحیه ای که عمل جراحی روی آن انجام می شود دور باشد. در شکل مناسب ترین نقاط برای بستن صفحه بیمار نشان داده شده است (شکل-14).
 هنگام جایگذاری الکترودها و اتصالات دقت زیادی باید به عمل آید. مسیر جریان فرکانس بالا در بدن بیمار باید تا جایی که ممکن است کوتاه باشد. بنابراین صفحه بیمار باید به ناحیه ای که عمل جراحی روی آن انجام می شود نزدیک باشد و اتصال الکتریکی خوبی با پوست بیمار داشته باشد.
 در طول عمل جراحی صفحه بیمار باید با پوست بیمار اتصال کامل و قابل اطمینانی داشته باشد و اگر صفحه بیمار روی اندام ها بسته شود نباید باعث ایجاد خونریزی شود.
• کابل های الکترودهای فرکانس بالا باید تا جایی که ممکن است کوتاه باشد و پیچ خوردگی نداشته باشند و نباید با بیمار و کابل های دیگر تماس داشته باشند.
 مسیر برگشت جریان فرکانس بالا باید تا جایی که ممکن است کوتاه باشد و به صورت متقاطع با بدن و به خصوص قفسه سینه قرار نگیرد.
 رسانایی الکتریکی پوست در محل نصب صفحه بیمار باید با پاک سازی از چربی، ماساژ و برس کشیدن و مالیدن محلول نمک افزایش یابد تا عبور جریان فرکانس بالا بهتر شود.
 صفحه بیمار را نباید مستقیما روی رگ های بزرگ نزدیک پوست نصب کرد. این صفحه باید طوری محکم قرار گیرد که حتی اگر بیمار حرکت کرد تمام سطح تماس و اتصالات مربوطه به جای باقی بمانند.
 الکترود خنثی نباید روی نواحی استخوانی یا مو دار بسته شود. موهای ناحیه ای که صفحه بیمار روی آن بسته می شود، باید پیش از عمل جراحی تراشیده شود.
 در هنگام استفاده از دستگاه نباید بیمار با قسمت های فلزی که زمین شده اند تماس پیدا کند. این مسئله ممکن است در برخی جراحی ها امکان پذیر نباشد. در هر صورت برای بیشتر کردن ایمنی بیمار، باید استفاده از این قبیل موارد در جراحی کاهش پیدا کند.
 کابل های دستگاه نباید به گونه ای قرار گیرند که در تماس با بدن بیمار  یا سایر کابل ها باشند.
 الکترودها و پروب های دستگاه های مانیتورینگ، تحریک کننده ها و دستگاه ها و تجهیزات تصویر برداری می توانند مسیری برای عبور جریان فرکانس بالا حتی در حالتی که با باطری تغذیه شده یا ایزوله شده باشند، ایجاد کنند. جهت کاهش احتمال خطر الکترودها و پروب های این وسایل باید تا حد امکان از تجهیزات الکتروکوتر دور باشند (چه دستگاه و چه الکترود خنثی). امپدانس ورودی الکترود دستگاه مانیتور می تواند از خطر سوختگی بکاهد اما در هنگامی که از الکترودهای سوزنی استفاده می شود اتصال این الکترودها و دستگاه در هنگام کار با دستگاه الکتروکوتر باید جدا شوند تا از خطر سوختگی بیمار بکاهند.
 کابل ها و لوازم جانبی چند بار مصرف باید مرتبا طبق دستور العمل های سازنده تست و ارزیابی شوند.
• کاهش توان خروجی  یا نقص در کارکرد دستگاه الکتروکوتر ممکن است از عدم اتصال صحیح الکترود زمین باشد. بنابراین تا شناسایی کامل دقیق عیب سیستم باید از بالا بردن یا افزایش توان دستگاه خودداری به عمل آید. در هنگام استفاده از حالت تک قطبی به علت حرکت های بیمار، ممکن است اتصال صحیح بین بیمار و الکترود دستگاه از بین برود.
 استفاده از دستگاه الکتروکوتر می تواند باعث ایجاد تداخل امواج الکترو مغناطیس و تأثیر بر روی سایر دستگاه های پزشکی مانند پیس میکرهای قلبی شود. بنابراین پیش از استفاده باید، از خطرناک نبودن این امواج برای بیمار اطمینان حاصل شود.
 هنگام جراحی الکتریکی ایجاد جرقه در الکترودهای فعال غیر قابل اجتناب است بنابراین بهتر است از به کار بردن مواد بیهوشی قابل اشتعال یا گازهای اکسید کننده مانند اکسید نیتروژن (N2O) و اکسیژن در صورتی که عمل جراحی در ناحیه قفسه سینه یا سر، انجام می شود، اجتناب شود. مگر آنکه این مواد از محل جراحی دور شوند.
 باید از تماس مواد و وسایل آتش زا با الکترودهای دستگاه جدا خودداری شود. جهت جلوگیری از سوختگی در حین جراحی باید از وارد کردن الکتروکوتر به داخل نای خودداری شود.
 اگر از وسایل جانبی که دارای کانکتور مشابه باشند استفاده شود، ممکن است باعث ایجاد خطر شود. بنابراین هنگام استفاده از این وسایل به نوع خروجی که این وسایل برای آنها طراحی شده اند توجه شود.
 اگر به طور موقت از الکترود دستگاه استفاده نمی شود، این الکترود باید داخل یک محفظه ایزوله نگهداری شود. هرگز نباید از الکتروکوتر برای ختنه استفاده شود.
• دودی که هنگام استفاده از دستگاه بر می خیزد برای جراح و کادر جراحی ضرر دارد. در این مورد استفاده از ماسک هایی برای فیلترکردن یا روش های دیگر توصیه می شود.
• خون، محلول نمک فیزیولوژی، مایع جنینی و مایعات دیگر هادی الکتریکی هستند و ممکن است باعث ایجاد مدار بسته فرکانس بالا شوند. باید از نفوذ این مایعات به درون قلم سوئیچ دار جلوگیری کرد.
 اگر به طور موقت از دستگاه استفاده نمی شود و دستگاه در حالت AUTO قرار دارد، باید از قرار دادن الکترود روی بدن بیمار یا سطوح هادی خودداری شود.
• الکترود فعال نباید با قسمت های فلزی یا صفحه بیمار به منظور اثبات عملکرد دستگاه، اتصال داده شود.
 الکترود فعال جراحی الکتریکی نباید نزدیک الکترودهای ECG استفاده شود حداقل (فاصله  cm15).
 سطوح الاستیک روی تخت های جراحی کمی الکتریسیته ساکن را هدایت می کنند. برای عایق کردن بیمار در برابر جریان های فرکانس بالا می توان یک حوله خشک و جاذب بین بدن بیمار و تخت قرار داد. در مدت جراحی این حوله نباید مرطوب شود.
 قسمت هایی که تعرق زیاد دارند و محل های ارتباط پوست با پوست (مثلا بین دست ها و بدن بیمار) باید با پارچه خشک جدا شوند.
 هنگام جراحی روی قسمت هایی از بدن که عرض کمی دارند می توان از روش دو قطبی به منظور جلوگیری از انعقاد ناخواسته در دیگر نواحی استفاده کرد.
 مناسب ترین توان خروجی توانی است که با بهترین اثر برشی یا انعقادی بدست می آید و آثار نامطلوب مانند کربنیزاسیون، سوختگی و غیره به حداقل مقدار می رسند. این توان به پارامترهای فراوانی بستگی دارد مانند شکل الکترود فعال، خواص بافت، تکنیک شخصی کادر جراحی و غیره. برای کم کردن آثار جانبی نامطلوب مانند کربنیزاسیون بافت، خطر سوختگی بیمار و غیره باید همیشه دقت کرد که توان خروجی مورد استفاده تا حد امکان کم باشد.
بنابراین تمام اعضای یک تیم جراحی که در اتاق عمل از دستگاه جراحی الکتریکی استفاده می کنند باید به اصول عملکرد و نحوه استفاده صحیح، قابلیت ها و محدودیت های این وسیله آشنایی کامل داشته باشند و احتیاط های لازم را در این زمینه رعایت کنند.بیشترین مشکلات در استفاده از  ESUها، سوختگی ها و جراحات بافت، آتش سوزی و همچنین تداخل الکتریکی این وسیله با دیگر تجهیزات مورد استفاده در اتاق عمل است.منابع
[1]ماهنامه مهندسی پزشکی و تجهیزات آزمایشگاهی سال ششم شماره 61
[2] Joseph J.Carr & John M.Brown : Introduction to biomedical equipment technology (1994)

منبع : ماهنامه مهندسی پزشکی