سیستمهای مونیتورینگ سانترال
این سیستمها برای کنترل علائم حیاتی بیمارانی که بر روی تختهای مختلف یک بخش قرار دارند از داخل استیشن پرستاری به کار می روند .حداقل اجزاء تشکیل دهنده یک سیستم سانترال به شرح زیر می باشد :


۱-حداقل 4 سیستم مونیتور علائم حیاتی : توضیح اینکه حتی با یک دستگاه مونیتور نیز می توان سیستم سانترال داشت لیکن به لحاظ اقتصادی توجیه پذیر نمی باشد


۲- یک دستگاه به عنوان سرور سانترال : به این منظور عموما از یک سیستم کامپیوتری به عنوان سرور دستگاه سانترال استفاده می شود . سرور سیستم سانترال باید بتواند امکانات زیر را مهیا کند


* زیر ساخت ارتباطی لازم جهت ارتباط سیستمهای مونیتور علایم حیاتی که می تواند به صورت بیسیم ، تحت شبکه و یا دیگر پروتوکولهای ارتباطی موجود باشد .

* امکان ذخیره سازی علایم حیاتی حداقل تا 24 ساعت برای هر مریض را دارا باشد


* امکان رکورد گیری از اطلاعات ذخیره شده را در بازه های زمانی مورد نیاز داشته باشد .


* امکان ایجاد آلارمهای دیداری و شنیداری مناسب به هنگام افت و خیز علایم حیاتی تک تک بیماران را داشته بلشد


* امکان آرشیو جهت بیماران به صورت نامحدود وجود داشته باشد


۳- کانالهای ارتباطی مناسب : کانلهای ارتباطی مورد استفاده بسته به نوع سرور مورد استفاده تفاوت می کند و می تواند امواج رادیویی ، کابلهای مخابراتی و فیبرهای نوری و . . . باشد . آنچه مهم است اینکه کانال ارتباطی انتخاب شده با توجه به مشخصات محیطی بخش انتخاب شده و بتواند ارتباط سالم و امن بدون نویز سیستمهای مونیتور علائم حیاتی را با سرور سانترال مهیا سازد .